Heuglijke dag

En dan is het zover. Er wordt een verjaardag gevierd. de 55ste! En de bang gemaakte gasten komen ook nog. Zoals het hoort presenteer je een koekje bij de koffie, hetgeen op gepaste wijze wordt aangenomen.


Daarna aan de slag. Het is de bedoeling dat het betonijzer in de bekisting wordt gelegd. Verder nog wat aanpassingen aan de bekisting, omdat we ter plaatse toch nog wat onvolkomenheden ontdekten. Verder moet de betonmolen opgesteld worden. Het cement moet aangevoerd. De trilnaald moet een nieuwe stekker krijgen. 220 volt moet bij het werk gebracht worden. Ook nog een slang met water erbij. En dit alles om de bekisting vol met beton te storten die we dan met zand cement en grind gaan maken.



Dingen gaan echter zoals ze gaan en niet altijd zoals bedacht. Met name de dimensie tijd liet zich van z´n eigenwijze kant zien door ongemerkt sneller te gaan dan verwacht. Of anders geredeneerd, de hoeveelheid werk en de juiste afstemming daarin is door mij onderschat. In ieder geval gaat het ook nog regenen.


Dan is een besluit op zijn plaats om met de activiteiten te stoppen en het storten van beton uit te stellen. Berenburg en snert is een redelijk alternatief.

Het was het een mooie dag en wil ik graag iedereen bedanken voor de inzet en de hulp die geboden is. Vervolg activiteiten blijven uiteraard via deze Blog te volgen, tot de volgende keer

ijs en weder dienende

¨Kan ik de laser dit weekend lenen?¨, vroeg een stem uit de telefoon.¨Tuurlijk¨ en ik hang op. Figuurlijk, dan, want je hangt niet meer op, je drukt uit. Maar dat zeg je niet, laat staan bloggen, want schrijven is er ook niet meer bij. Pff ik dwaal af. Op het moment dat ik dat toegezegd heb bedenk ik mij dat ik zelf wellicht met de laser aan de gang wil. Ik sta toevallig net thuis omdat er nog een mail beantwoord moet worden, maar stel dat even uit en loop naar de bouwput ter inspectie. Het kon niet beter. Geen water, geen sneeuw en iets bevroren. Kortom aan de slag. Carpe Diem of een andere mooie kreet. Wendy en Martin zijn in de keuken met een duister project bezig, maar zij willen graag nog even van het mooie weer en de bijbehorende buitenlucht genieten.


Een foto zegt meer dan duizend woorden. Dit is er dus gedaan. Platen schuim neergelegd, om later een betonnen plaat op te storten. Waar heb je dan die laser voor nodig, zo vraagt de oplettende lezer zich af? Nou om de platen zo vlak mogelijk en op de juiste hoogte/diepte te leggen. Dit is serieus en nauwkeurig werk!


Daarna de bekisting nog op de platen gelegd om twee redenen. 1 Het moet toch gebeuren! en 2 de platen waaien niet meer weg. Althans, dat is de bedoeling. Zo bestaat nog steeds de mogelijkheid om zondag 21 feb alle gasten te trakteren op ordinair betonstortwerk als het niet vriest. En als ze durven komen!


De volgende foto plaats ik toch maar. Hoewel ik als fotograaf nadrukkelijk de eigen schaduw heb vastgelegd, is het in de contouren nog waarneembaar dat er rode draden zijn gespannen over de eerder vermelde piketten die de maatvoering verklikken. Langs deze draden is vervolgens met timmermans ogen gecontroleerd of de platen op de juiste locatie gelegd werden. Dit om aan te geven dat er wel degelijk geprobeerd wordt om dat te maken wat ooit de bedoeling was.

Soms zit het mee

Soms zit het mee en soms zit het tegen. Wat tegen zit is de gezondheid. Ik heb een echte vette verkoudheid opgelopen en er nog last van ook. Wat mee zit is dat Bas en Evelien meegeholpen hebben aan het project. Bas heeft de betonstaalmatten op 90 cm breedte geknipt. Toch ca 600 keer knip.




De eerste 50 keer ¨knip¨ gaat nog wel, daarna gaat het op werken lijken.

Evelien heeft de bekisting afgemaakt. Zagen, boren en schroeven draaien.




Het leven van studenten kan behoorlijk tegenzitten.

Verder blijft het wachten totdat het voldoende droog is, zodat de bekisting met betonijzer de bouwput in kan. De ondergrond is daar nu nog steeds dermate verzadigd van water dat er geen stabiele ondergrond is om van start te gaan.

Drainage

Zoals in het aller,aller eerste blogbericht gemeld had ik te maken met wateroverlast. Het was uiteraard te verwachten, echter met een kurkdroge nazomer en een prachtige dag voor het graafwerk, is het toch even slikken als 2 dagen later een prachtig mooie droge bouwput in een zwembad veranderd. Het goede eraan is echter dat de drainage die in het boek (Ja dat amerikaanse document) aanbevolen werd, nu ook echt moest worden aangelegd. En dat was best een klus. Dus met de zweetlepel een sleuf in de klei graven.


Daarna moest er drainbuis in de put glegd en PVC buis voor de afvoer aangelegd worden. De drainbuis is flexibel en laat zich derhalve eenvoudig in bochten dwingen. PVC is iets onbuigzamer. Daar kwam ik achter toen ik de buis in de onder 30 graden schuin weggegraven sleuf wou leggen. Er zijn alleen 90 en 45 graden bochten. Dus moest een gedeelte sleuf weer opnieuw en nu onder een hoek van 45 graden uitgegraven worden. Dat zijn de momenten dat je blij wordt van jezelf.


Voor het dichtmaken van de sleuf zijn hulptroepen ingezet die daar net na de kerst op een sneeuwvrije dag tijd voor konden vrijmaken.


Daarna heb ik met Bas nog een gedeelte van de bouwput iets opgehoogd omdat het water eigenlijk net te hoog blijft staan. Anders gezegd: de drain, met afvoer en al, had iets dieper gemogen.
Nu moeten wij leren leven met en toekomstig bouwwerk dat 5 cm hoger in de wereld komt dan gepland. Het leven is hard!

Beter weer

Gisteren was een hele mooie dag en vanmiddag ook aardig weer. Iets meer wind, wat het fris hield, maar geen klagen. Het werk loopt en derhalve een paar uurtjes van de baas stelen om voor eigen belang te gaan. Eerst even een kiekje gemaakt van het betonijzer met daarop wat bekisting. Om te laten zien dat het ook weer niet echt ingewikkeld is, maar goed. het moet er wel komen.


Daarna heb ik mij bezig gehouden met plaatsbepaling. Het is natuurlijk leuk om een schets te maken en wat wilde armgebaren. Zo van hier komt dit en daar komt dat, maar het moet een plekje in de wereld krijgen. Nu had ik al wat gemeten en gedaan, maar die maatvoering was bij de ontgraving verloren gegaan. Bij globale hermeting was ook niet alles zoals ik gehoopt had. Dit had onder andere te maken met de drainage die ik had aangelegd. Daar moet ik het ook nog over hebben. Maar goed, gewapend met meetlint, jalonstokken en een hoekspiegel naar achteren gegaan en piketten geslagen op de naar mijn idee relevante plaatsen.


Fox en Suus deden heftig mee door steeds de bal hinderlijk voor mijn voeten te gooien waarna ze blij kwispeld op het commando ¨Ga maar rond¨ wachtten. Fox duurde dat af en toe te lang en trachtte dan Suus te nemen, die loops is, maar er onderhand genoeg van heeft. rond 20 maart worden er kleine Foxen en/of Suusjes verwacht.

Bloggen valt niet mee

Gelukkig kon ik mijn eigen blog op het grote web terugvinden. Maar ja... hoe kwam je daar ook al weer in? en had ik daar een wachtwoord voor?. Zoals je kunt lezen heb ik deze kwesties adequaat af kunnen handelen. Ook wel grappig te vermelden is dat ik me afvroeg hoe Bas z´n plaatjes zo mooi kon laten vergroten bij aanklikken. Mijn plaatjes deden dat echter ook, bleek bij het herlezen van eerder geblogde onzin.

Maar goed, dat is afleiden van het onderwerp. Het onderwerp zelf echter heeft voornamelijk stil gelegen. Dit omdat de besneeuwde situatie langdurig aangehouden heeft. Is er dan niets te melden? Jawel, ik heb mij bezig gehouden met het maken van bekisting.


Waarom een bekisting? Om beton in te storten. Aha! ?? Chronologie en planmatigheid zal de andachtige lezer in deze blog niet aantreffen. Kijk het is namelijk zo. Strobalen bouw is heel simpel. Stapelen, dak er op , klaar. Alleen, wil je strobalen voor wat langere tijd bruikbaar houden, dan mogen ze niet nat worden. Dat vereist een ultra korte bouwtijd, of een hele lange weersvoorspelling met gegarandeerd droog weer. Of, zo leerde ik uit het boek (stap 1 in ingewikkeldheid) eerst een dak bouwen en dan pas strobalen eronder. Dat ik zoiets simpels, zelf niet verzonnen heb, stemt mij nog steeds droef. Toch heb ik mij daaroverheen gezet en voorgaande tekening gemaakt om een dak op te leggen.

Echter wil ik deze palen niet onbelemmerd de grond in laten zakken, moet er ¨iets¨ onder. Het boek noemt dat een fundatie. Er komen dan in het boek hele verhandelingen over goede drainage, isolatie en dingen die ik niet eens goed uit het amerikaans vertaald kreeg. Want dat was ik nog vergeten te melden, het boek is in het amerikaans geschreven. Wat ik niet volledig begreep, of vertaald kreeg, heb ik naar eigen inzicht ingevuld.


In de laatste tekening is het bruine zogenaamd de grond waarin het gat gegraven is. Het blauwe moet isolatie voorstellen en de grijze elementen in het blauwe, zijn betonnen platen die daar ga storten. En daarom heb ik nou bekisting gemaakt. Vincent en Quinten hebben mij daarmee geholpen, toen ze onverwacht in het nieuwe jaar langs kwamen. Is dat wat?

Gelukkig 2010

We beginnen met een wens. Gelukkig 2010 voor iedereen!

Zo, dat staat. Nu naar de echte zaak. Op verzoek van mijn zusje om eens te publiceren over mijn balenproject start ik met deze BLOG. Wel erg nieuwerwets voor mij, maar goed... een mens moet af en toe een verandering aan durven.

Het balenproject kent al een lange tijd van overpeinzen en uitstel van executie, maar na weer eens de harten gelucht te hebben over welke plannen al dan niet doorgang moesten vinden, al dan niet synchroon en andere complexe bijzaken is er besloten ons volledig te commiteren aan dit werk.

De geschiedenis.

Achter onze stenen schuur stond nog een houten schuurtje. Nu was de staat van dit bouwwerk niet optimaal.

En een verfraaing van de omgeving was het evenmin Het plan was dus om er iets nieuws neer te zetten. Maar ja wat dan? En waarvan dan? ehh.... Strobalen! Strobalen? Ja, strobalen! Want strobalen zijn goedkoop en ze stapelen lekker vlot. Dus dat is makkelijk. Maar om simpele dingen toch moeilijk te maken eerst maar eens een boek lezen over hutjes bouwen van strobalen. En inderdaad, daar in wordt helder weergegeven dat het veel complexer kan dan dat je zelf in eerste instantie zou kunnen bedenken.

Daarover zal later wel meer komen.

Eerst het oude schuurtje slopen!

Dat ging zo snel dat we er niet eens foto´s van hebben genomen. Wel nog 4 containers met betonpuin af laten voeren van de fundatie. Die was ook dermate gescheurd dat er geen gebruik meer van gemaakt kon worden.

De nieuwe fundatie:

Gaatje graven


En dan gaat het regenen

En sneeuwen

Kortom de tijd vliegt voorbij. Nu eerst eens kijken hoe deze blog er buiten de editor uitziet

Groeten